Met weinig verwachtingen, maar vol vertrouwen: het bevallingsverhaal van Mariska
Negen maanden lang wachtte ze vol spanning op het moment dat haar dochter geboren zou worden. Terwijl cursussen, workshops en boeken vol advies overal aanwezig waren, koos Mariska ervoor het rustig aan te doen en zich vooral te laten leiden door vertrouwen in zichzelf en de begeleiding van haar verloskundige en kraamverzorgende.
Mariska; “Er is een groot aanbod aan cursussen, workshops en lezingen. Dat alles overviel mij een beetje, met als gevolg dat ik me nergens voor heb ingeschreven. Wel nam ik deel aan een Centering Pregnancy groep via de verloskundige. Daar leerde je andere zwangere vrouwen kennen en kwamen ook alle aspecten van de zwangerschap, bevalling en de kraamweek aan bod, echt een aanrader”.
De laatste dagen van het wachten
Op 18 december 2025 ben ik 40 weken en 6 dagen zwanger. Elke dag voelt spannender en de nieuwsgierigheid naar hoe ze eruit zal zien groeit met het uur. Wanneer zal ze toch komen? Het zal nu toch wel binnen een week er zijn, De volgende dag zou ik ook een afspraak hebben bij de verloskundige om eventueel strippen of een inleiding te bespreken.
Die donderdagavond aten we, zoals wel vaker, bij mijn schoonouders. Er stond boerenkool op tafel. Tijdens het eten hadden we het er nog over: zou het vandaag gebeuren? Dat zal wel niet want ik had nog geen signalen gekregen. Toch wilde ik wel op tijd naar huis om mijn energie te sparen.
Het moment waarop alles verandert
Voordat we weer naar huis gingen, ging ik nog even naar de wc. Mijn vriend stond ondertussen enthousiast uit te leggen aan zijn vader hoe zijn nieuwe laptop werkte. Toen ik klaar was en de wc uitliep, voelde ik het ineens: mijn vliezen braken. Het was rond 21.30 uur. Ik ging snel terug de wc in om te checken of het écht zo was en ja hoor, geen twijfel mogelijk.
Ik deed snel mijn lange winterjas aan zodat niemand iets zou zien en liep weer de woonkamer in. Ik vroeg mijn vriend direct of we konden gaan. Hij zat midden in zijn verhaal, maar zonder tegenstribbelen stond hij meteen op. Ik vertelde nog niets over mijn gebroken vliezen. Ik wilde mijn schoonouders niet ongerust maken. Pas toen we uit zicht waren, vertelde ik hem vol enthousiasme dat mijn vliezen waren gebroken. We reden naar huis. Ik reed zelf, zittend op een antivriesdeken omdat die waterafstotend is. Thuis besloten we nog even te gaan slapen, nu het nog kon.
Het begin van de weeën
Rond 01.00 uur voelde ik mijn eerste wee, slapen lukte hierdoor niet meer. We gingen samen naar beneden. We hadden geen idee hoe lang dit nog kon duren. In onze woonkamer hadden we een bed neergezet voor de bevalling en de kraamweek. Dit omdat we in een oud huis wonen met een steile trap, en ik wil voorkomen dat ik door brandweermannen uit mijn huis getakeld moest worden, en daarnaast hebben we geen stromend water op de verdiepingsvloer en ik had gehoord dat tijdens de kraamweek het advies is om niet teveel trap te lopen.
Mijn vriend ging beneden nog even liggen op de bank, terwijl ik in het beval bed afleiding probeerde te zoeken met de serie Emily in Paris. Volgens mij heb ik hiervan hooguit een halve aflevering gezien, want concentreren lukte totaal niet. Dus ging de serie uit en zette ik mijn bevallingsplaylist aan. Ik begon de weeën te timen via de maternity app. Ik moest aangeven hoe krachtig de weeën waren op een schaal van één tot vijf. Dit vond ik lastig, want ik wist niet hoe heftig de weeën nog zouden worden.
“De weeën werden steeds sterker. Ik ging op het randje van het bed zitten. Dit vond ik een fijne houding omdat ik met mijn voeten tegendruk kon geven op de vloer”.
Tijdens deze weeën werd ik misselijk en kwam de boerenkool er weer uit. Ik zat steeds meer te zoeken naar wat nog enigszins comfortabel was.
Elk uur even plassen, eten en drinken was ook een advies dat we opvolgden. Vla, fruit, een broodje hagelslag en veel water. Daardoor moest ik wel regelmatig naar de wc om te plassen. De wandeling naar de wc probeerde ik tussen de weeën door te plannen, maar soms werd ik onderweg toch overvallen door een wee. Dan leunde ik tegen de muur en ving ik de wee zo op. De weeën staand opvangen vond ik heel vervelend, dus probeerde ik elke keer zo snel mogelijk terug naar bed te gaan. Toch verhuisde ik van het bed naar onze houten eetkamerstoel. De rugleuning gaf me net wat extra steun. Daar zat ik nog toen mijn vriend om 09.00 uur de verloskundige belde.
De steun die het verschil maakt
Om 09.30 uur stonden de verloskundige en haar stagiaire al op de stoep. Ik was erg blij dat ze er waren. Ik had inmiddels vier à vijf centimeter ontsluiting. Ze stelden voor om te douchen of in bad te gaan en gaven aan rond 12.30 uur weer terug te komen.
Ik had ook van iemand anders gehoord dat het comfortabel was om in bad te gaan, dus volgde ik dit advies op. Ik vond het bad zelf niet zo fijn. Misschien omdat ons bad te smal was. Ik had voor mijn gevoel geen ruimte om te puffen en ging vervolgens weer terug naar mijn houten eetkamerstoel.
Mijn vriend ging nog even snel middageten nu het nog kon, dus bakte hij voor zichzelf twee eieren. Ik kon die geur niet verdragen, dus met gebaren gaf ik aan dat hij snel uit mijn buurt moest gaan.
De weeën werden steeds krachtiger en intenser. Om 12.30 uur kwam de verloskundige terug en ze vertelde dat ze nu ook zouden blijven. Dat stelde mij erg gerust. Ze gaven als tip dat het goed was voor het indalen om meerdere houdingen te proberen.
Ik durfde eigenlijk niet van mijn comfortabele plekje te gaan, maar volgde toch het advies op. Tenminste als mijn vriend achter mij zou gaan zitten als leuning. Ik verplaatste mij naar de sportbal met hem als rugleuning.
Inmiddels kwam ook de kraamzorg binnen terwijl ik midden in een wee zat. Toen de wee voorbij was glimlachte ik naar haar, stelde ik mijzelf voor en vroeg ik haar naam. Inmiddels zat ik daar naakt in de kamer met drie dames om mij heen en mijn vriend. De schaamte was ik inmiddels wel voorbij en iedereen was super ondersteunend.
Bij de één na laatste perswee vroeg ik mijn vriend voor welke van de twee namen we nou gingen kiezen.
De geboorte
Na een tijdje startten de persweeën en verplaatste ik mij naar de baarkruk. Hier kreeg ik steeds meer persweeën, maar mijn ontsluiting was nog niet ver genoeg. Ik moest het nog wegpuffen zolang ik kon, maar als dat niet ging mocht ik ook persen. Ik wist van gekheid niet meer wat ik moest doen. Puffen, persen, inademen, een hap lucht nemen en uitademen. Gelukkig hielpen de verloskundige en mijn vriend mij daarbij.
Voor de allerlaatste persweeën ging ik terug het bed in. Hier moest ik echt in getild worden, want het hoofdje kwam al tevoorschijn en lopen was voor mij nauwelijks te doen. Op bed ervaarde ik een intense pijn. Ik beet in mijn kussen tijdens de weeën en greep het frame van het bed vast. Ook schijn ik de hand van mijn vriend stevig te hebben vastgepakt en heb ik zijn vinger bijna uit de kom geduwd.
Bij de één na laatste perswee vroeg ik mijn vriend voor welke van de twee namen we nou gingen kiezen, We zeiden allebei tegelijk dezelfde naam, dus dat is het geworden. Ik moest nog één keer hard persen en toen kwam ze heel snel en glibberend bij mij op de buik liggen om 15.55 uur.
En toen…
Toen ze er eenmaal was, was ik natuurlijk ontzettend blij dat het allemaal was gelukt en dat ze gezond was. Tegelijk had ik nog veel pijn en kon ik nog niet zo van haar genieten als ik van tevoren had gehoopt. Ik ademde nog steeds erg snel, bijna alsof ik aan het hyperventileren was. Dat had ik niet verwacht en het maakte me op dat moment verdrietig.
Ze ging even huid op huid bij haar papa op de borst, terwijl de kraamverzorgende en de verloskundige keken wat ze op dat moment voor mij konden doen. Ze probeerden mij te kalmeren. Ik bleek licht te zijn uitgescheurd. Toen dit onder een sterke verdoving werd gehecht, keerde langzaam de rust terug. Mijn ademhaling werd kalmer en eindelijk kon ik mijn aandacht volledig richten op ons mooie meisje.
Vooraf dacht ik open de bevalling in te gaan, zonder vaste verwachtingen, klaar voor alle scenario’s. Toch had ik blijkbaar onbewust wel de verwachting dat op het moment dat mijn dochter op mijn buik zou liggen, alle pijn direct zou verdwijnen. Dat hoor je tenslotte vaak. Terugkijkend zou ik de bevalling zo weer doen, maar met nóg minder verwachtingen. Niet omdat het anders had gemoeten, maar omdat het me heeft geleerd dat een bevalling niet meteen perfect hoeft te voelen om mooi te zijn.
Ik vond het een prachtige ervaring. Niet pijnloos, maar wel intens en waardevol. Ik hoop dat mijn verhaal anderen vertrouwen geeft in hun eigen proces en laat zien hoe belangrijk goede begeleiding en ondersteuning kunnen zijn.